ز حکایت های گلستان سعدی: باب اول، حکایت 29 – فقیر آزاده در برابر شاه
تبلیغات
کد تبلیغات
دسته بندي

            94-12-1gh4750 

حکایت های گلستان سعدی: باب اول، حکایت ۲۹ – فقیر آزاده در برابر شاه


hekayat-golestan-mihanfal-com

فقیرى وارسته و آزاده، در گوشه اى نشسته بود. پادشاهى از کنار او گذشت. آن فقیر، در برابر شاه برنخاست و به او اعتنا نکرد.

پادشاه به خاطر غرور و شوکت سلطنت، از آن شخص رنجیده خاطر شد و گفت: این گروه خرقه پوشان همچون جانوران بى معرفتند که از آدمیت بى بهره مى باشند.

وزیر نزدیک فقیر آمد و گفت: اى جوانمرد! سلطان روى زمین از کنار تو گذر کرد، چرا به او احترام نکردى و شرط ادب را در برابرش بجا نیاوردى؟

فقیر وارسته گفت: به شاه بگو از کسى توقع خدمت و احترام داشته باش که از تو توقع نعمت دارد. وانگهى شاهان براى نگهبانى ملت هستند، ولى ملت براى اطاعت از شاهان نیستند.

پادشه پاسبان درویش است

گرچه رامش (۱)به فر دولت او است

گوسپند از براى چوپان نیست

بلکه چوپان براى خدمت او است

یکى امروز کامران بینى

دیگرى را دل از مجاهده (۲) ریش

روزکى چند باش تا بخورد

خاک مغز سر خیال اندیش (۳)

فرق شاهى و بندگى برخاست

چون قضاى نوشته (۴) آمد پیش

گر کسى خاک مرده باز کند

ننماید توانگر و درویش

سخن آن فقیر وارسته مورد پسند شاه قرار گرفت، به او گفت: حاجتى از من بخواه تا برآورده کنم.

فقیر پاسخ داد: حاجتم این است که بار دیگر مرا زحمت ندهى.

شاه گفت: مرا نصیحت کن.

فقیر وارسته گفت:

دریاب کنون که نعمتت هست به دست

کین دولت و ملک مى رود دست به دست

(۱) رامش: آرامش و آسایش

(۲) مجاهده: رنج و مشقت

(۳) اندکی صبر کن تا خاک گور، مغز محال اندیش را بخورد

(۴) فرا رسیدن مرگ

پینوشت: کتاب آقای «محمد محمدی اشتهاردی»

نوشته حکایت های گلستان سعدی: باب اول، حکایت ۲۹ – فقیر آزاده در برابر شاه اولین بار در پدیدار شد.



لینک منبع

مطالب مرتبط :
برچسب ها :

جدیدترین مطالب
شبکه بهینه سازی محتوا تیکفا برای مشاهده بیشتر کلیک کنید.